De tijd gaat snel en de Polletjes staan alweer aan de vooravond van een nieuwe zomervakantie 2018.
Dit jaar gaan we weer naar camping L’Amfora. Ja ja, voor de oplettende lezer, het is dezelfde camping als vorig jaar. Gelegen in Spanje in het pittoreske Sant Pere Pescador.
De Polletjes, zeg maar “we”, is dit jaar samengesteld uit de mamá y papá, Janneke en haar vriendin Lillie. Matthijs vliegt dit jaar in en komt ruim 10 dagen zijn vakantie vieren. Bas gaat niet mee en heeft zijn vakantie al heerlijk gevierd.
De voorbereiding lopen voorspoedig. De nodige boodschappen zijn in de afgelopen week al gedaan. De kleine tent van Bas even opgezet in de tuin om te kijken of die nog heel is na het CIOS landkamp van Bas. En warempel alles doet het nog . Alleen even de tent binnenstebuiten gekeerd om alle vuil eruit te kloppen.
De dakkoffer hebben we van de week op dinsdagavond bij Bob uit de garage opgehaald. En met de hulp van Bob, Bas en Mariëlle zat de dakkoffer er zo op en zijn alle campingspullen in de auto gepropt. Teruggekomen alle spullen in de woonkamer gezet.
Woensdag hebben Mariëlle en Matthijs de rest van de vakantiespullen van de vliering en achter het schot op zolder gehaald. Op de tassen na, alles klaar om in de auto, dakkoffer en aanhanger te stoppen.
Vandaag, donderdag de negentiende juli, de laatste voorbereidingen. We miste nog onze king size dubbeldikke luchtbed. Het hele huis onderste boven gehaald en niets te vinden. Ik wist zeker dat hij niet in de garage in Overveen lag. Maar ja, toch Bob maar even gebeld om te vragen of hij zo lief wilde zijn om even in de garage te kijken. En dat wilde Bob wel doen. Even later belde hij terug. Ja hoor, hij lag in de garage, op ooghoogte nog wel. Bijzonder dat we er overheen gekeken hebben. Maar gelukkig gevonden. Bob was zo lief om het luchtbed te brengen. Op de fiets nog wel .
’s Middags de aanhanger opgehaald, nog wat boodschappen doen bij Albert Heijn en hé wat doet de airco raar. Zal wel de warmte zijn . Parkeren we bij AH en zet ik de auto uit, blijft het ventilatiesysteem draaien en vrolijk lucht blazen. Vreemd, ik bel meteen even Bas, onze automonteur. Volgens hem een comfortfunctie op de Volvo. Ik zeg nog: “Dat heeft hij nog nooit gedaan”. Enfin we gaan boodschappen doen en na zo’n 50 minuten staan we weer bij de auto. En wat blijkt, het ventilatiesysteem staat nog vrolijk te blazen. Wel warme lucht nu, dat is best wel jammer .
Deze comfort gaat wel erg ver bij Volvo en toch geloof ik er niets van. Thuis gekomen Bas nogmaals gebeld. Kom maar langs zegt hij, dan lees ik de auto even uit. Dus op naar IJmuiden en wat blijkt, een storing in een sensor die van alles regelt m.b.t. tot het ventilatiesysteem. De sensor is onbekend bij de Volvo dealer, dat is vreemd. Na zoeken op internet en wat rond bellen, wordt hopelijk morgenochtend de sensor geleverd. Bas zijn leverancier rijdt als eerste langs Bas, zodat de sensor snel geplaatst kan worden. Nu maar hopen dat het probleem daarmee opgelost wordt, want anders hebben we een uitdaging. Zonder sensor op vakantie gaan, maar dan doet het ventilatiesysteem niets, geen zuchtje wind uit de ventilatoren. Dat is niet echt fijn wanneer je naar Spanje op vakantie gaat . Of de sensor laten zitten en iedere keer wanneer de auto uitgezet wordt de “min” klem van de accu loshalen om het systeem te resetten en het ventilatiesysteem uit te zetten. Dat is niet echt werkbaar.
Ik ga er hoopvol vanuit dat het probleem morgenochtend wordt opgelost en anders treedt plan B in werking: We lenen de auto van opa Kippenhok. Hier kan de aanhanger zonder problemen achter gekoppeld worden. Alleen de dakkoffer gaat wat lastig op het dak zonder de juiste dakdragers. Maar daar heb ik natuurlijk een mooie oplossing voor; de dakkoffer monteer ik op de aanhanger. Er zit een stevig metaal hekwerk op de deksel van de aanhanger en daar past de dakkoffer prima op. Het is verder natuurlijk wel behelpen met een Mercedes Maar natuurlijk hoop ik dat de eigen vertrouwde Volvo weer gerepareerd wordt.
Donderdagavond de aanhanger alvast gevuld met allerlei spullen. Morgen even kijken of de Volvo het doet, anders wordt het op een andere manier inpakken, want de Mercedes heeft een iets kleinere kofferbak dan de Volvo.
En zo zie je maar weer, denk je alles onder controle te hebben, verloopt het allemaal soepeltjes en dat komt het onverwachte toch weer de hoek omzeilen. Maar een geluk bij een ongeluk is dat de sensor niet stuk is gegaan tijdens de vakantie. Anders beland je bij zo’n mooie Franse garage met de geruststellende worden “Ah monsieur, nous réparons votre voiture sans problèmes” en en ben je een week verder en een rib uit je lijf armer
En bij het volgende bericht volgen ook fijne vakantiefoto’s…