Vandaag alweer woensdag. We zijn halverwege de vakantie. Wat gaat het snel en wat hebben we best al veel gedaan als je zo terugkijkt. Voor vandaag hebben we een spectaculaire activiteit op het programma. Schieten op de schietbaan.
We hebben eerst uitgezocht waar we terecht kunnen, moet niet zo moeilijk zijn in Amerika dacht ik zo. We hadden al snel iets gevonden. Zag er op zich goed uit. Toch nog even verder gezocht. We hadden ook een folder van een schietbaan; Machine Gun America (MGA).
Dat klinkt veelbelovend ?. Eens even kijken op de website.
Zij zijn volledig georiënteerd op toeristen. Het is dus geen schietbaan voor locals. Standaard krijg je een begeleider en achteraf gezien is dat ook wel nodig ?. Dus op naar de schietbaan aan de US192.
Kijk de voorkant ziet er al spectaculair uit.
Ze hebben zelfs eigen parkeerplaatsen en gezien het aard van het bedrijf zou ik geen spot drijven met dit waarschuwingsbord ?
Op naar binnen. Aan de muur achter de balie hangen de geweren waar je mee kunt schieten. Opvallende detail, er hangen alleen automatische wapens. Een gewone revolver is een add-on op je pakket. We kregen uitgebreid uitleg over de mogelijkheden. We kozen voor pakket 1 ofwel “Experiance 1” zoals zij het noemen ?. In deze Experiance kan je kiezen uit drie wapens, met ieder 25 kogels. Bij 1 van de wapens naar keuze krijg je extra dubbele “bullets”. Je hebt de keuze uit:
- AK-47
- The Commando
- UZI
- Lil’ Ass Kicker
- M16A1
- British Sterling
- Sten
- Skorpion
- M1 Garand
En zowel Bas en Matthijs kozen, op advies van de de schietbaan, voor de AK-47, M16A1 en de Lil’ Ass Kicker. De laatste zou je alleen al om zijn naam kiezen ?. Bij de Lil’ Ass Kicker namen ze ook de extra kogels.
En dan nu de formaliteiten. Via een tablet moeten de jongens aangeven (samengevat) dat ze niet crimineel zijn, niet voortvluchtig, dat AMG op geen enkele wijze verantwoordelijk is voor wat dan ook en dat je altijd de aanwezigen van de instructeur moet opvolgen. Na tig vinkjes gezet te hebben en uiteindelijk de boel ondertekend, waren we er klaar voor.
Oh ja, wanneer ik ook meewil de schietbaan op, dan kan ik moet ik daar voor betalen en ook de formaliteiten invullen. Ach alles voor de mooie foto’s en video’s, dus natuurlijk ga ik mee de schietbaan op. Janneke en Mariëlle blijven achter het glas toekijken.
Uit veiligheid moeten we geluiddempers op en een beschermbril. We waren er helemaal klaar voor en gingen mee met de instructeur. Eerst een sluis door naar de schietbaan, safety first.
En daar staan ze dan onze gladiatoren. Klaar om het veel papier in rook op te schieten ?
Ook ik stond er klaar voor om te schieten! Foto’s althans ?
Wij moeten te alle tijden moeten we achter de rode lijn blijven. Wederom safty first!
Matthijs ging als eerste schieten. Niet wetende waar hij aan begon, en wij ook niet trouwens ?. De instructeur heeft de wapens gehaald en de munitie. Matthijs naar de schietbaan, waar zijn papieren target, schietschijf of hoe je het ook noemt wordt opgehangen. Daar gaan we dan… het eerste schot, wow wat een kracht! je voelt de druk van het schieten helemaal op je lichaam en borstkas. En dan schiet je geeneens. Dit gevoel en ervaring is met geen pen te beschrijven en moet je beleven. Om het een beetje mee te geven, hebben we gelukkig de video’s nog.
Bij een van de wapens vroeg de instructeur aan Matthijs of de munitie geladen is. Matthijs wilde namelijk gaan schieten, want hij kreeg het wapen in zijn handen geduwd, maar het magazijn was nog niet geladen ?.
Nog bijkomend van deze ervaring is Bas aan de beurt. Wat een belevenis voor de jongens. Dezelfde wapens als Matthijs. Daar gaan we dan ?
De instructeur staat continue bij de jongens wanneer ze schieten. Bij twee wapens houden ze zelfs hun hand vlak naast het wapen om de wegschietende hulzen tegen te houden, zodat ze niet naar achteren vliegen tegen de schutter. Ook houden ze de houding van Bas en Matthijs in de gaten. Ze worden af en toe weer in de juiste houding gezet, wat ik ook wel begrijp met al die krachten die vrijkomen als je schiet.
Zo, nu nog even poseren voor de camera, alsof je staat te poseren met de prooi die je geschoten hebt ?
Nadat de instructeur de wapens enzo heeft opgeruimd (in een andere afgesloten ruimte, safty first) en wij achter de rode lijn moeten wachten, gaan we via de sluis weer naar buiten. De wildste verhalen over de ervaringen van de jongens vliegen over de tafel. Ze vinden het fantastisch, indrukwekkend, een enorme ervaring, worden schoten te kort. Bas dacht in eerste instantie dat het schieten was met een “eenvoudige en gewone pistool”; niet dit kaliber. Bas stond helemaal te glunderen. Bas en Matthijs waren echt blij verrast. En realiseren zich dat je dit niet zomaar nog een keer meemaakt. En zoals gezegd, gelukkig hebben we de beelden nog.
Opvallend is dat de medewerkers met een pistool aan hun gordel rondlopen. Ik vraag naïef: “Is that voor fun, security or fake”. Hij moest lachen, het is voor security en fun. Zeker niet fake ?. Hij vertelde ook dat de meeste bezoekers mensen zijn van buiten Amerika, omdat die dit soort wapens willen ervaren en beleven, wat niet in hun eigen land kan. Ik vertelde ook dat dit voor ons, als inwoners uit Nederland, echt bizar en onvoorstelbaar is. Dat hoorde hij vaker ?. Matthijs heeft nog een sleutelhanger gekocht met het wapen waarmee hij geschoten heeft. Een leuk aandenken.
Na alle schietgeweld, gingen we vol verhalen weer op weg naar een shopping mall, wat een tegenstelling ?.
De shopping mall is de factory outlet “Lake Buena Vista Factory Stores”.
Hier is door iedereen van alles gekocht. Matthijs wilde nieuwe schoenen, even gepast bij Nike, maar ze liepen niet lekker. Uiteindelijk is hij geslaagd bij Adidas.
Mariëlle is wel geslaagd voor leuke schoenen.
Ik heb nog een leuke polo bij Calvin Klein gekocht, op de groei of eigenlijk krimp wanneer ik nog een paar kilo ben afgevallen ?.
Voor nu waren we er wel even klaar mee, het was onderhand ruim half twee. Tijd voor lunch. Denny’s staat nog op onze bucketlist. Nou die gaan we eens even eraf strepen… op naar de auto…
Op de navigatie een Denny’s opgezocht. Er zijn er zat in de buurt. We gaan naar de Denny’s aan de state road 535.
Het eten bij Danny’s is kort gezegd gewoon ranzig, maar je moet het een keer gedaan hebben wanneer je in Amerika bent.
We worden geholpen door een zeer aardige serveerster, dat wordt een 20% tip. Tijdens het afrekenen ging het niet allemaal lekker. De creditcard werd niet geaccepteerd, de bankpas werkte niet en een chagrijnige kassière. Dan maar met contante dollars betaald. Met de tip ging het helemaal mis. Uiteindelijk zaten we in de auto en we vinden het voor de serveerster heel vervelend dat ze geen tip heeft gekregen omdat ze zo haar best ervoor heeft gedaan. Bas is toen nog naar binnen gelopen en heeft de serveerster de tip contant gegeven, ze was er erg blij mee.
Zo, vol van het eten en weer vol met energie op naar de tweede shopping mall; the Orlando Premium Outlet International Drive.
Het was ontzettend druk met parkeren bij deze outlet. We hebben wel even moeten zoeken naar een plekje. Uiteindelijk zag Matthijs er één, maar ik was er net voorbij gereden. In mijn gedachte wilde ik net zo snel als in een film bij een achtervolging l, de poke van de automaat, die aan het stuur zit, in zijn achteruit zetten en dan met piepende banden achteruit rijden. Om vervolgens hup snel de poke in de Drive te zetten en in volle vaart de parkeerplaats in te rijden… Maar in werkelijkheid ging het veel knulliger en wilde de poke niet echt meewerken ?, gelukkig was ik wel op tijd om de parkeerplek te bemachtigen ?.
Zo, het shoppen kon beginnen. Winkel in, winkel uit. Gelukkig is het lekker koel binnen in de shops. Op een gegeven moment waren Bas en Janneke het wel zat.
Ik heb nog een mooie jas gepast, maar van Janneke mocht ik hem niet kopen? Is dat vreemd? ?
Bas wilde ook een lading kleding kopen, maar kon helaas niets passends vinden. Onderwijl was het weer wat lelijker geworden. Het onweerde al een tijdje, maar nog geen regen. We besloten om naar huis te gaan, op naar de auto. Het begon al wat meer te spetteren, maar we waren op tijd bij de auto. En daarna barste de bui los.
Onderweg hadden we onweer en noodweer. Slecht zicht, benzine bijna op, begint de auto te klagen over een te lage bandenspanning linksachter en zag ik de auto iets mompelen over een “signal” die ik moest aanzetten. Wow alles tegelijk, het lijkt wel een attractie, waar dan de meest verschrikkelijke dingen gaan gebeuren ?.
Paniek in de ten! Tijd om alles 1 voor 1 te elimineren. Als eerste de “signal” melding. Deze melding had te maken met het knipperlicht voor rechtsaf, die te lang aan stond. Vreemde melding, knipperpookje opnieuw uit/aan gezet en dat werkt weer. Eerste probleem geëlimineerd.
Nu de bandenspanning, het was me al eerder opgevallen dat de banden wat zacht leken, maar hier verder geen aandacht aan besteed. Wanneer de auto een melding geeft over de bandenspanning, dan moet de banden zijn voorzien van druksensoren. Dan moet ik dit op één of andere wijze in beeld kunnen krijgen op het dashboard. Na wat knoppen ingedrukt te hebben op de diverse pookjes en op het stuur, kreeg ik een mooie grafische weergave van de auto met de bandenspanning per wiel . Ik kon eenvoudig zien dat de druk rechtsachter 28 psi was, te laag dus volgens de auto. De andere banden stonden rond de 29 á 30 psi, ook niet echt hard dus. Ik heb de bandenspanning een tijdje in de gaten gehouden en deze liep niet verder terug. Dus dat lijkt niet op een lekke band, maar gewoon slecht onderhoud/afleveren van de huurauto. Jammer weer dit. Maar voor nu geen acute handeling nodig. Straks, na thuiskomst, even alle banden op spanning brengen. Storing 2 getackeld ?.
Dan het brandstofniveau dat wel erg laag staat en we moeten nog een stukje en geen benzinestation in de buurt. Bij het vertrekken vanaf de shopping mall dacht ik voldoende brandstof te hebben om naar huis te rijden. Maar ja, je rekent niet op een file die bijna de gehele lengte van de highway I-4 lang is. Zo langzaam rijdend en steeds maar stoppen en optrekken is funest voor het verbruik ??. Daar had ik in combinatie met het noodweer niet op gerekend. Kan je nu natuurlijk zeggen: “Waarom tank je niet eerder?”. Nou ik hou er wel van om de randen van een lege tank op te zoeken. Al had ik dat beter niet in Amerika kunnen doen met een auto die je niet goed genoeg kent ?. Maar goed, dat is wijsheid achteraf. Voor nu snel alle informatie verzameld van het huidige brandstofverbruik, hoeveel brandstof zit er volgens de auto nog in de tank en hoeveel moeten we nog afleggen qua miles. Ja alles in miles, want daar rekenen die rare Amerikanen mee en wordt ook alles aangegeven in de auto en op de weg. Volgens mij rekenmodel moet het goed komen ?. En kunnen we ons huis halen. Voordeel is dat de laatste 12 miles over een binnenweg gaan en niet meer over de snelweg en daar zijn voldoende benzinestations. Toch wilde ik op de tank naar huis rijden en dat is gelukt. Storing of beter uitdaging 3 opgelost.
En ja, op het noodweer, vele regen en furieuze onweer had ik niet veel grip. Maar het maakte het voor het geheel wel veel spannender. Dit soort omstandigheden maken een film ook altijd spannend ?.
Voor de rest blijkt het oliepijl op 17% resterend te staan. Daar ga ik de vakantie wel mee uitdienen. Over de bandenspanning, het oliepijl en nog wat andere kleine defectjes, ga ik wel een opmerking maken bij het verhuurbedrijf Alamo en Sunny Cars waar we de auto gehuurd hebben. Ik vind het toch niet netjes wanneer je een auto zo oplevert voor een nieuwe verhuurperiode.
Na thuiskomst zat een huge kakkerlak op ons te wachten, gelukkig buiten bij de voordeur ?
Snel naar binnen en onze spullen van het shoppen uitgeladen. Nu is het tijd om de bandspanning te controleren, en de tank vol te gooien. Dit kan mooi bij het tankstation aan het begin van de oprijlaan van onze enclave, op het terrein van de Walmart. Matthijs is meegegaan om te helpen. Daarna zouden we boodschappen doen voor het avondeten.
Gelukkig had het benzinestation een luchtdrukpomp voor het op spanning brengen van je banden. Voor 1,50 dollar kan je 4 minuten blazen. Betalen gaat contant of via de bankpas/creditcard. Ik had niet genoeg muntgeld, dus probeerde we het via de pas. Nou dat ging dus niet lukken, helaas. Ik had wel twee 1 dollar biljetten en Matthijs heeft deze in het tankstationhuisje omgewisseld voor gepast muntgeld. Eerst de dopjes van de ventielen gedraaid, scheelt weer tijd tijdens het oppompen van de banden. Daarna de munten in het apparaat en pompen maar. Wel de auto eerst goed gezet, want door de lengte van de auto, moesten we even meten of het aansluitpunt van de luchtdrukpomp wel bij alle vier de banden kon komen. En ja, na de auto iets verzet te hebben, moest dat wel lukken. Tijd om de banden op de juiste druk te zetten. 32 psi vond ik een mooie druk. Hier hebben we alle banden op gezet. Matthijs heeft professioneel alle banden op de juiste spanning gebracht.
Nu de banden weer op spanning zijn, tijd om de tank vol te gooien. Dat was weer een klusje voor mij en Matthijs heeft tegelijk het voorraam en de andere ramen schoon geboend. Voor de liefhebbers, bij een zo goed als lege tank, gaat er 26,395 gallon in de tank. Dat is dus 3,78541178 * 26,395 = 99,9159439331 liter, zeg maar 100 liter. De auto rijdt ongeveer 1 op 6. Dus best wel een slurpertje ?.
Na al het autogeweld, tijd voor de boodschappen. Iedereen had niet bijzonder veel honger. Uiteindelijk gingen we voor de soep, broodjes knakworst en pizza voor Bas. In de Walmart verse tomatensoep gehaald. Matthijs ging deze niet lusten, want er zaten carrots in. En Matthijs lust geen wortelen, sterker nog, dan komt alles er linea directa weer uit. Dus voor Matthijs soep uit blik die we alleen maar hoeven aan te lengen met water. Natuurlijk ook stokbrood mee (of wat daar voor door moet gaan in Amerika). Daarna een lading knakworsten uit de schappen gevist (en die zijn er in overvloed) en natuurlijk knakworstbroodjes. Bas wilde graag een Margarita pizza en die hebben we ook gescoord. Geen verse pizza, maar één uit de diepvries, want op de afdeling verse pizza’s is geen Margarita te vinden.
Morgen is het weer vroeg dag omdat we naar Aquatica gaan, een groot waterpretpark, vlak bij SeeWorld. Aquatica gaat om negen uur open en we willen er om openingstijd zijn, zodat je een strandbedje in de schaduw kan bemachtigen. Wel zo lekker met de Floridase zon en temperaturen van ruim 35 graden Celsius. Daarom hebben we de boodschappen voor het ontbijt en eten naar het Aquatica vandaag ook al meegenomen. Scheelt weer een hoop tijd in de ochtend, dus ietwat later opstaan, het is toch vakantie ?. In Aquatica zelf mag je alleen klein voedsel mee naar binnen nemen, denk aan alles wat in kleinverpakking is ingepakt, zoals muesli repen en kleine chips zakjes. Voor buiten Aquatica hebben we donuts en een lading petit pains meegenomen.
Die laten we in de auto liggen en eten we tussen de middag op. Dan lopen we even het Aqua park naar de parkeerplaats, en dat is heel dichtbij, en eten we onze lunch daar op.
Zo alle boodschappen gedaan en nu op naar huis om het “avondeten” te maken, het was onderhand half tien.
Gelukkig is de soep snel opgewarmd. Hetzelfde geldt voor de knakworsten. En Bas had de oven ook al voorverwarmd voor zijn pizza, dus het eten stond in no-time op tafel. Zie ons smikkelen van het eenvoudige voedsel ?.
