Eindelijk in het vliegtuig. De passagiers werden toegelaten in groepen van rijen. De eerste groep rij 1 tot en met 14. Wij zitten op rij 15, dat gaat lekker snel ? Hoppa de volgende groep, we stonden al in de startblokken om te boarden. De speaker roept rij 40 tot en met 55 op. Huh? Wat is dat nu. Dan zullen we wel hierna zijn. En nee hoor, zaten we uiteindelijk bij de laatste groep van een paar rijen om te boarden. Maar goed, we zitten in het vliegtuig en hebben ons gesetteld om op te stijgen.
Op het informatiescherm, die is ingebouwd in de vliegtuigstoel, kunnen we goed de reis volgen. Waar zitten we op de route, welke hoogte vliegen we en hoe hard gaan we wel niet, etc…
Natuurlijk kan je ook gewoon naar buiten kijken ? Wat blijft het uitzicht toch mooi…
De vlucht ging voorspoedig. We lopen toch al snel een half uur voor op schema. Helaas slecht weer boven Orlando, onweer en regen. Ons vliegtuig mag nog niet landen en moest boven Orlando blijven cirkelen. We hebben er geloof ik wel 5 gedaan. Het leek wel een voorproefje voor een attractie in één van de parken ?.
Uiteindelijk hebben we wel een half uur boven Orlando gezworven en weg tijdwinst. Maar goed we zijn weer veilig geland met wederom een prachtig uitzicht.
Na het uitstappen, we waren wederom de laatste groep passagiers omdat eerst de local citizen en de Miami doorvliegers uit het vliegtuig mochten, op weg naar de douane. Daar werd van iedereen al zijn vingers ingescand en een mooie foto gemaakt (en waag het niet om te lachen ?). Hier heb ik geen foto’s van, want dat is ten strengste verboden…
Nu de bagage halen van de bagageband. Nou hier hebben we wel 2 uur (of meer, ik weet het niet meer) moeten wachten. En we werden van de ene naar de andere bagageband gemanoeuvreerd. Maar uiteindelijk hadden we al onze koffers. Ook hier geen foto’s van, want we mochten nog steeds niet fotograferen.
Zo, op weg naar Alamo om onze huurauto voor de vakantie op te halen. En wat voor één ?
Nu op weg naar het hotel waar we de eerste nacht doorbrengen. Morgen gaan we dan door naar het huis waar we drie weken lang bivakkeren. Het ritje duurt ongeveer driekwartier. We zijn rond acht uur (geloof ik) bij het hotel. We hebben een prachtig appartement op de negende verdieping.
Tijd om eindelijk te gaan avondeten. Aan de overkant van het hotel zitten meerdere restaurants en we kozen voor T.G.I Friday’s.
Het is aan de overkant, dus dat gingen we natuurlijk lopen.
War doet je dit trafreeltje toch aan denken ??
Mijn contactlenzen waren een beetje uitgedroogd. Ik kon de menukaart niet meer goed lezen. Matthijs heeft de helft voorgelezen. Dus zo voelt dat als je ouder wordt ? Ja, na je vijftigste takel je snel af ???. We hebben verder prima gegeten, typisch Amerikaans… aan de hamburgers natuurlijk en de caesar salad (voor Mariëlle deze keer).
En de eerste echte dollars zijn uitgegeven.
Dezelfde weg zijn we weer teruggelopen en hoppa met de lift naar de negende verdieping. Verdorie, ging de hotelkamerdeur niet meer open met de pas. Daan maar weer naar beneden met zijn allen. Werd de pas weer opnieuw ingesteld, en ja hoor we konden eindelijk naar binnen.
De eerste echte vakantiedag zit er op. Weer een hele onderneming en we zijn veilig aangekomen. Moe vielen we rond 22:30 uur in slaap. Vol verwachting voor de rest wat komen gaat.
One Response
Wat een leuk verslag. Jullie hebben weer van alles meegemaakt. Laat het morgen aan papa zien. Hij is net naar bed.
Ik kijk uit naar het volgende verhaal.
Lieve groetjes aan allemaal.
Mama.