Dag 16: Meer niet dan wel 😉

Vannacht hebben we gezelschap van 2 blaffende honden, ze gaan door tot ver na enen en tel daarbij op weer te luid pratende achterburen om half twee. Ik ben het even zat. Op iets te harde toon zeg ik iets hierover en meteen is het stil 😂. Bij een andere tent was het feest, maar rond twee uur is het daar rustig. Je merkt dat er onderbezetting is bij de bewaking en ze de boel niet kunnen handelen. De honden blijven op gezette tijden de hele nacht maar blaffen, om hondsdol van te worden 😉. Net kraaiende haantjes die elkaar aansteken. En vroeg in de ochtend slaan ze weer aan. Om gek van te worden. Ben benieuwd wat ze vannacht weer gaan doen…

Vandaag is het iets minder warm. Mijn telefoon probeer ik weer op te laden met de oude oplader en laadsnoer en tot mijn stomme verbazing werkt het weer, toch iets met de warmte?

Natuurlijk spelen we weer een spel hartenjagen, what else 😂. Mariëlle raakt weer oververhit en op creatieve wijze weten we haar te verkoelen; Een diepvrieblok in haar nek en een ijsje op een andere verkoelende plek 🤣. Dat helpt 😀.

Nu kunnen we weer verder met kaarten 😁.

De stad Banyoles staat voor vanmiddag op de planning, dit is de derde bezienswaardigheid die Mariëlle graag wil zien. We rijden rond een uur of vijf van de camping. In Banyoles ligt een groot meer, dus we hebben zwemkleding mee voor het geval we willen zwemmen. Ook nog wat flessen water achterin gegooid en dat zijn de laatste flessen die we op voorraad hebben. Morgen maar even boodschappen doen.

Ik heb bij het instellen van de navigatie niet voor de snelweg optie gekozen en de route leidt ons daarom over de binnenwegen van Spanje. Op een gegeven moment zien we de thuisbasis van de helikopter die rondjes vloog boven de brand bij L’Escala. Grappig, want volgens de gevlogen route op de app Flightradar24, vertrok de helikopter ook hier vandaan. De app werkt dus 😁. Maar goed, we duiken steeds meer het binnenland in en de wegen worden steeds bochtiger met diverse mooie haarspeldbochten. Mariëlle vindt het niets 🤔. Uiteindelijk belanden we in Banyoles. Ook hier is het uitgestorven. Zelfs midden in het centrum en het is toch al zes uur en dan is de siësta toch wel afgelopen… het blijft een vreemde gewaarwording.

We rijden naar het meer en parkeren de auto. Het meer ziet er wel fantastisch mooi uit, met heel helder water.

Het meer is ‘meer’ een bootjesmeer, dan een zwemmeer, dus zwemmen gaat het helaas niet worden. We pakken een terrasje om even wat te drinken en te genieten van het uitzicht over het meer. We bespreken dan meteen wat we verder gaan doen.

We vragen de ober of het centrum wel open is. Volgens hem moet het wel open zijn, maar hij gaf aan dat je beter naar Girona kan gaan. En de foto’s die we hebben gezien bij TripAdvisor over Banyoles zijn deels van Girona 🤔. Niet gek dat we Banyoles op papier ook al zoveel op Girona vonden lijken 🤣.

We nemen de opties door die we hebben voor het avondeten. Het is nu rond half acht. En we besluiten naar Girona te gaan. We zijn hier al vaker geweest en het blijft een mooie stad.

Vanuit Banyoles rijden we Girona vanuit een andere richting aan. Ontzettend leuk om deze rit een keer te maken. We komen vanuit het industriële gedeelte en wanneer we een rivier oversteken, lijkt het wel of je een andere wereld in rijdt. De oude stad met al haar rijkdom. Bijzonder om te zien. We parkeren de auto vlakbij ‘der alt stad’ in een parkeergarage. Toch wel handig wanneer je bekend raakt met een stad, dat je steeds beter weet wat waar is.

Vanuit de parkeergarage lopen we zo de oude historische stad in.

We willen eerst in een, voor ons bekend, restaurant een borreltje met een kaasplank nuttigen. Helaas zijn de tafeltjes buiten gereserveerd voor het avondeten. Binnen kunnen we wel zitten, maar daar zijn we niet zo happig op qua coronamanagement en we besluiten verder door te lopen de stad in. Het is er gezellig druk met allerlei bandjes die live optreden. Zou er een festival zijn? We zijn eigenlijk op zoek naar het restaurant waar we vorig jaar heerlijk gegeten hebben. We weten de richting en hoppa gevonden. Het is restaurant Draps.

Bij dit restaurant zijn de gerechten ingericht op “delen”. We hebben er zin in.

En uiteindelijk hebben we een soort driegangenmenu samengesteld. Met zijn alle nemen we eerst een kaasplank: Els Formatges / Assortit de formatges acompanyats de fruits secs i melmelada.

Daarna het voorgerecht en Mariëlle en ik nemen de heerlijke salade Draps / Amanida de nous, poma i formatge blau.

En Janneke en Sven delen het vegetarische voorgerecht El Vegetarià / Gran caneló vegetarià amb salseta de carbassa.

Als laatste kiezen we een hoofdgerecht. De jongens nemen El Magret d’ànec / Magret fresc de l’Empordà amb una reducció d’agredolç i amb la seva melmelada.

En wij gaan voor de vis en nemen de zeebaars: El Llobarret / Filet de llobarret al forn amb patata escalivada i amb crema de llagostins.

Zeg nou zelf, dat is toch een mooi samengesteld driegangenmenu, toch? 😁

In het Engels leggen we de Spaanse ober uit hoe en wat we in welke volgorde willen. Hij herhaalt het en hij lijkt het te hebben begrepen.

We bestellen ook drinken en Mariëlle en Sven gaan voor de wijn. Ik heb een klein slokje meegeproefd en de wijn smaakt inderdaad heerlijk. Ook daar hebben de Spanjaarden verstand van 😀.

Het is uitermate gezellig, het is nog vroeg op de avond en we zijn niet van plan om snel tentwaarts te gaan.

De eerste gang wordt uitgeserveerd. Helaas heeft de over het toch niet helemaal begrepen. De kaasplank komt tegelijk met de voorgerechten. Dat was nou net niet de bedoeling.

Op zich nog geen probleem, schuiven we de voorgerechten even opzij en storten ons op de kaasplank. Wel zijdelings wat van het vegetarische gerecht van Sven en Janneke gegeten, want dat is een warm voorgerecht en het is zonde om die te laten afkoelen. So far so good…

Maar op een gegeven moment willen ze ruimte maken voor het hoofdgerecht. Ho, wacht even. Dat gaat te snel. We leggen de andere ober uit, die ook een beetje Nederlands spreekt, dat het hoofdgerecht even moet wachten. Hij kijkt moeilijk, maar het lijkt erop dat hij probeert het hoofdgerecht te remmen. Wij gaan gestaag door met het voorgerecht en slepen onze salade Drops erbij. Dit gaat deels goed, maar daar komt toch echt het hoofdgerecht aan. Nou ja, het is niet anders 😁. Het hoofdgerecht smaakte verrukkelijk.

Na het hoofdgerecht nemen Sven en Janneke nog een toetje. Sven gaat, hoe verrassend 😉, voor de cheesecake / Pastís de formatge amb salsa de fruits del bosc. En Janneke voor worteltjestaart / Pastís de pastanaga. Lekker hoor…

Ter afsluiting brengt Sven ook nog een bezoek aan het toilet. In de toiletruimte ruikt het volgens Sven naar kerstmis. Kerstmis 🤶? Ik ga het even testen en vind het meer naar dennennaalden ruiken. Maar ach dat is ook kerstmis, toch? 🙂. Ondertussen speelt Janneke met de verlichting op tafel. Het is een kleurencube die van kleur verandert wanneer je met je vinger over de bovenkant draait. Erg grappig. In het filmpje zie je de kleuren in de lamp niet zo goed veranderen, maar wanneer je in Jannekes gezicht kijk zie je de juiste kleuren wel.

Tegen half elf zijn we klaar en gaan we weer richting de auto. Teruglopend door het oude stadsgedeelte valt het op dat het een stuk drukker is dan vorig jaar. Wel voornamelijk locals. Maar toch, wel drukker. Ook wel weer gezellig 🙂.

Bij de parkeergarage aangekomen, moeten we een trap af naar beneden de garage in. Sven dondert zowat van de trap. Gelukkig gaat het goed en rijden we veilig weer tentwaarts.

We hebben voor de terugreis de route met tolwegen gekozen. Dit in tegenstelling tot voorgaande keren en het verbaasd ons dat we in no-time op de tolweg AP-7 zitten, zo richting afslag 5 waar wij eraf moeten. Dat scheelt een hoop tijd ten opzichte van de binnendoor wegen. Voor twaalf uur zijn we bij de camping, zodat we nog met de auto het terrein op mogen.